Die ene test…

Eind november (2019) waren we in Nederland en kregen we het vermoeden al.. Ik was over tijd. Maar echt de kans om een test te doen, hadden we niet. Dus hebben we 1,5 week gewacht tot we weer in Roemenië waren. Daar heb ik de test gedaan. Na vijf minuten wachten snel kijken wat de uitkomst is. ¨Hoeveel streepjes moeten er ook alweer te voorschijn komen?¨ riep ik nog naar Ruben met de test voor mij liggend. ¨Bij één streepje ben je niet zwanger en bij twee wel¨ kreeg ik als antwoord terug. Ik keek, knipperde nog eens goed met mijn ogen, maar er veranderde niets: twee streepjes! Ik ben zwanger! Wow! Weer een klein wondertje, erg bijzonder!

Volgens onze eigen berekening (lees: zwangerschapscalculator van internet) zou ik al 6 weken zwanger moeten zijn. We bellen het ziekenhuis om een afspraak te maken met een gynaecoloog. Ja, in Roemenië bestaan er geen verloskundigen en ben je verplicht om in het ziekenhuis te bevallen 🙂 We konden meteen die week wel terecht, prima! Eenmaal bij de gynaecoloog blijkt dat ik in wezen nog maar 5 weken zwanger ben en er dus nog geen hartje klopt. In januari mogen we weer terug komen om nog eens te kijken. Erg spannende weken.

Twee dagen geleden was het dan zo ver! Iulia hebben we bij de buren gebracht, zodat wij rustig naar het ziekenhuis kunnen. Zodra we ons in het ziekenhuis bij de receptie hebben aangemeld, worden we doorverwezen naar de wachtkamer. De dokter was nog even boven, maar zou zo komen. En ja hoor, nadat we 2 minuten in de wachtkamer zaten, kwam de dokter er al aan. ¨Gelukkig nieuwjaar¨ wenste ze ons en we mochten met haar meekomen.

Ze start het systeem op en meteen wordt er een echo gemaakt. Mijn prangende vraag of het hartje al klopt, wordt niet meteen beantwoord. Eerst wordt gekeken of de foetus goed gegroeid is. En dat is gelukkig wel het geval. En dan ineens horen we het hartje bonken. Alles is helemaal in orde! Wat fijn zeg!

En wat zijn we weer in de wolken sinds die ene test! 🙂

Deze blog had ik een paar dagen geschreven voor een grote verandering in ons leven.

Ik begon namelijk te bloeden en met de dagen begon dit erger te worden. Ik probeerde Ruben (en misschien mijzelf ook wel) gerust te stellen door te zeggen dat het wel goed komt en dat ik op internet had gelezen dat het bij een normale zwangerschap kan gebeuren. Maar oh, wat was ik bang van binnen. Na een paar dagen werd het dus erger en heb ik Ruben op een gegeven moment opgebeld in Chinari. Ruben is meteen naar huis gekomen, Iulia hebben we naar een vriendin gebracht en we zijn doorgegaan naar het ziekenhuis.

Daar bleek het er goed uit te zien tijdens het onderzoek, maar voor de zekerheid moest er toch een echo gemaakt worden. Een arts in opleiding bekeek het eerst allemaal. Vervolgens zijn begeleider. Ze overlegden met elkaar in het Hongaars (wat wij niet verstaan) en kijken nog eens naar het scherm. Al met al duurde het best lang en hebben wij wel door dat er iets niet goed is.

Op een gegeven moment vertelt de begeleider dat ze geen fysieke beweging zien en ze het hartje niet horen kloppen. Voor een second opinion belt hij de hoofdarts of hij ook nog wil kijken. Het is blijkbaar iets urgentst, want na 2 minuten staat de arts al naast mijn bed naar de echo te kijken. Ook hij kan geen bewegingen vinden en hoort geen hartje. Het leeft niet meer….

Die ene test… Wat veroorzaakte die een achtbaan van gevoelens voor ons….

Djoke Marissen

Djoke Marissen woont in Roemenië, is 26 jaar en mama van Iulia ('18) en echtgenote van Ruben. Samen met Ruben werkt ze voor Stichting Human Impact Romania en richt zij zich voornamelijk op onderwijs aan arme kinderen.

One thought on “Die ene test…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *