Als het kind vrolijk is, zijn de ouders dat ook

Ik was van plan om niets te schrijven over de corona periode. Om het te negeren, om leuke dingen te schrijven. Er wordt immers al zoveel geschreven over COVID-19. Er gaan allemaal statistieken rond, cijfers uit allerlei landen, meningen van mensen. Daar wil ik mij niet tussen mengen. Natuurlijk heb ik ook wel een mening, maar die voegt denk ik weinig toe aan alle onroer.

En dan is er ook een groep mensen die de positieve dingen proberen te zien in deze periode. De kleine genietmomentje uitvergroten tot iets heel moois. En daar voel ik mij ook goed bij. En eerlijk? Ik probeer het niet, het gaat vanzelf. En ik schaam me er bijna voor. Vorige maand hadden wij een Skype-gesprek met het bestuur van de stichting in Nederland. En daar heb ik iets opgebiecht: ik zit dit jaar voor het eerst thuis, zonder schuldgevoel en ik heb de afgelopen 2 jaren nog niet zo goed in mijn vel gezeten!

Waarom? Geen idee! De omstandigheden in de wereld zijn er totaal niet naar, maar ik geniet. Ik geniet van de tijd en van de rust. Natuurlijk mis ik de mensen enorm om mij heen. En nu het (bijna) onmogelijk is om naar Nederland te gaan, merk ik hoe erg ik onze familie mis. Ik heb vorige week een hele moeilijke week gehad met heimwee, maar gelukkig mag ik me weer wat beter voelen. Je merkt pas dat je iets mist als het er niet meer is.

Ik merk het genieten ook bij Iulia. Ze zit de laatste weken erg goed in haar vel. Ze speelt veel, is vrolijk en haalt grapjes uit. Op elk liedje van Nijntje wordt zo hard op gedanst dat ze er soms letterlijk bij neervalt. Ik zie haar genieten van de aandacht die ze krijgt van mij, maar ook als ze buiten aan het spelen is. Bij onze huisarts hangt de spreuk:

Als het kind vrolijk is, zijn de ouders dat ook

En dat is ook echt waar. En ik denk dat het ook nog wel andersom werkt ;). Het humeur van ouders beinvloedt ook veel het kind. En het heeft niet alleen invloed op je kind(eren), maar ook op de rest in jouw omgeving.

Hier in Roemenie is het echt verboden je huis uit te gaan. Alleen voor je werk (als je officieel document van je werkgever hebt met toestemming) en voor boodschappen in jouw wijk mag je de straat op. Dit maakt dat het voor de Roma in het dorp Chinari waar wij werken erg zwaar is. In hun dorp is maar een klein winkeltje, waarbij de prijzen ook nog een het dubbele zijn dan in de stad. Daarom hebben we een actie gehouden en voedselpakketten uitgedeeld. Gelukkig is er vanaf 15 mei versoepeling aangekondigd en mogen we hopelijk weer iets meer het huis/de wijk uit. Wel zijn we verplicht om een mondkapje voor te hebben, dus die hebben we vast gekocht 🙂

Een paar maanden geleden hadden we dit niet zo (heftig) aan zien komen! Dus laten we er maar het beste van maken!

Djoke Marissen

Djoke Marissen woont in Roemenië, is 26 jaar en mama van Iulia ('18) en echtgenote van Ruben. Samen met Ruben werkt ze voor Stichting Human Impact Romania en richt zij zich voornamelijk op onderwijs aan arme kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *